maandag 15 april 2019

Kun jij héél hard lopen?

Sta je een mooi bosje bloemen bij elkaar te plukken, word je op je schouder getikt: een Toezichthouder van Te Werve. "Waar zijn we mee bezig? Mag ik uw donateurspas even zien?" Het zal je gebeuren! Treurige zaak als je met het schaamrood op de kaken het terrein moet verlaten. Nagestaard door de echte vrienden van Te Werve.......

Te Werve is een particulier terrein. Al meer dan 700 jaar. Particulier terrein, dat betekent dat je niet zomaar het terrein mag betreden. Maar wie wil, kan toch élke dag op Te Werve komen. Voor nog geen 20 euro ben je Vriend van Te Werve. Dan ben je met je hele gezin 365 dagen per jaar dag welkom op de 25 hectares van het allermooiste terrein in de wijde omgeving. 

Dan nog moet je van de bloemetjes, de appeltjes en de pruimen afblijven. Mooi plantje uitsteken? Niks ervan. Bierblikje achter de rododendrons gooien? Wat denk je wel! Daslook afsnijden? Néé, afblijven!

Daarom zijn er toezichthouders. Een aantal mensen op Te Werve heeft speciale bevoegdheden en instructies gekregen om bezoekers naar hun pas te vragen. En om in te grijpen als de regels met voeten worden getreden. 
Wie het zijn? U herkent ze aan hun kleding en hun badge. Er zijn oudere mensen bij, maar ook hele jonge. En.... hele snelle. Alleen als u héél erg hard kunt lopen heeft u kans om tijdig weg te rennen en zo te ontsnappen. 



De methoden van toezicht verschillen. De ene manier geeft meer succes dan de andere. Zo was er eens een toezichthouder die van boom tot boom sloop tot ie vlak bij iemand stond die verdacht voorovergebogen was over een heel mooi plantje. Nog drie, twee, nog één meter afstand en toen........... ging zijn eigen mobiele telefoon af. De opgeschrikte "dader", een vriendelijke oude dame en al jaren trouwe donateur, was met haar camera een bijzondere foto aan het maken. Nou ja, het werd gelukkig toch nog een vrolijk gesprek.   

Wat er gebeurt met het geld van de donateurs? Wij als vrijwilligers zijn er dolblij mee. We kopen er ons gereedschap van: de harken en de schoffels, de scheppen en de schoppen. We betalen er de huur mee van motorzagen om dooie eiken om te zagen en af te voeren, de grasmaaier, de bladblazer. Wie zelf een tuin heeft weet waar we het over hebben! 

Ook een echte Vriend van Te Werve worden: http://www.vriendenvantewerve.nl/word-vriend.html


 Mvl 12-3-19   

woensdag 10 april 2019

OOIEVAARS OP INSPECTIE

Nee, niet te vroeg juichen, maar wel een mooi teken aan de hemel: de ooievaar is op Te Werve gesignaleerd. Een paartje in de huwelijkse leeftijd heeft het nest op het voormalige voetbalveld geïnspecteerd. Van de kant van Te Werve is het liefdesnest onmiddellijk in gereedheid  gebracht met mooie takken en voedselrijk materiaal: gastvrijheid is ons kenmerk. Of er daadwerkelijk genesteld gaat worden ligt niet alleen aan het nest, maar ook aan de omgeving: is er voldoende voedsel beschikbaar? Basisvoedsel zijn muizen, mollen en natuurlijk kikkers. Maar als tussendoortje snacken ze graag een wormpje, een jong vogeltje, een hagedisje. Tja, de komende weken maar eens goed kijken in de folders van de supermarkten of er zoiets lekkers wordt aangeboden.

Een ooievaar boven Te Werve is natuurlijk op zich geen vreemde zaak. Ze pendelen immers voortdurend tussen Den Haag - waar ze in het wapen van de stad staan - en het ADO-stadion - waar ze onderdeel zijn van het logo. Te Werve is dan toch een mooi tussenstation. Kunnen ze alle kanten op. Niet dan?
   

MvL 6-4-2019

maandag 1 april 2019


MET EEN OUDE BEKENDE AAN TAFEL

Weet u het nog: de reusachtige, prachtige oude eik die bij de Duiventoren stond? Rond 1990 getroffen door de bliksem. Die heeft de boom in het hart geraakt. Met een scheur, instroom van water en de groei van zwammen als gevolg. En dan wordt het geleidelijk te riskant. Afbrekende takken, risico dat de boom bij een storm afbreekt en de historische Duiventoren beschadigt. Gevaar voor wandelaars. En zo werd het vonnis geveld: kappen. Dat was nog een hele klus: het was geen kleine jongen! Een doorsnee van 1.60 meter, een stammetje van 15.000 kilo, geplant rond 1815 -1820. In een totaal andere tijd: Franz Schubert componeerde destijds het Forellenkwintet, Koning Willem I richtte in Leiden het Rijksmuseum voor Oudheden op, Karl Marx werd geboren. Ja, zo'n boom kan verhalen vertellen.

En dan nu het goede nieuws: de boom  komt terug! Er zijn inmiddels stevige planken van gezaagd. Ze zijn gestoomd en worden nu gedroogd. Met een modern proces kan het in zeven maanden, waar de droogtijd vroeger zeven jaar zou zijn. En als de planken klaar zijn worden er fraaie tafels van gemaakt. Straks kunt u te midden van het groene lover - misschien wel met uw eigen lover - mijmeren over de tijd waarin de tafel op Te Werve ontkiemde........




ORANJERIE: NOG EVEN GEDULD

Nog zo'n pronkjuweel van Te Werve: de Oranjerie. Gebouwd in het midden van de achttiende eeuw. Een prachtig gebouwtje met zadeldak en aan de voorkant een steekkapje met een halfrond venster. Een zeldzaamheid in ons land. Vanwege de ouderdom en unieke vormgeving is het verklaard tot Rijksmonument, één van de tien monumenten op Te Werve.
Elke bezoeker heeft inmiddels gezien dat de Oranjerie wordt opgeknapt. Héél zorgvuldig en met historisch besef: de hoge deuren en zelfs de scharnieren zijn speciaal gemaakt om het gebouw in de oorspronkelijke staat terug te brengen. Onlangs is het terras er vóór aangelegd. Daarmee is de buitenkant (dak, houtwerk, metselwerk, deuren, ramen en terras) klaar. De komende periode zal verder worden gewerkt aan de binnenkant: elektrische bedrading, betimmering van de wanden en het plafond, inrichting. Nog even geduld dus.      
En dan staat ook deze parel weer te schitteren op ons terrein!




VERHUISBERICHT

Een landgoed dat al eeuwen bestaat verandert voortdurend. Altijd wat aan de hand, altijd nieuws. Dit keer gaat het over het Pomphuisje: het zwarte huisje met de rode dakpannen en de rood-witte luiken. Het is al meer dan 100 jaar oud; gebouwd in 1915, een paar jaar nadat het meer was gegraven. Toenmalig eigenaar Abel Labouchere liet het bouwen over een slootje heen. Zo konden zijn kinderen er vanaf het meer onderdoor varen en daar uit hun kano stappen. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw is die onderdoorgang afgesloten. Sindsdien konden de vissers er hun kostbare vistuig opbergen. Daaraan is sinds kort een eind gekomen. De sportvissers verhuizen naar een bergruimte naast het Paviljoen. Daar waar ooit het pluimvee liep. Inmiddels hebben de harken en de schoffels hun plek gekregen in het pomphuisje. Vandaar rukken de vrijwilligers voortaan uit met hun kruiwagens om weer een deel van het park aan te pakken.

Nog een bericht voor de kleinste kinderen: maak je geen zorgen. De zeven dwergen wonen nog steeds in het pomphuisje en blijven daar ook. Ze staan elke ochtend héél vroeg op - voor dag en dauw - om aan de slag te gaan. Soms hoor je ze in de verte zingen en zagen........




NL DOET - ÉN GOED!

Met de Koninklijke Familie voorop is wervelend NL Doet onlangs weer door Nederland getrokken. De grote nationale vrijwilligerstweedaagse. De dagen waarop héél Nederland de handen uit de mouwen steekt om ons land mooier te maken. Gezelliger, schoner, nieuwer of wat dan ook.

Ook op Te Werve zijn enthousiaste vrijwilligers aan de slag gegaan: zo'n 15 jongeren en één oudere zijn er dapper op uitgetrokken. De hele dag is er keihard gewerkt. En met resultaat: zeven zakken vuilnis - bierblikjes, limonadeverpakkingen, onmetelijke hoeveelheden plastic afval - zijn van het terrein gehaald; honderden meters paden zijn schoon geharkt en geveegd. Met een toespraak van Mirco Cuppens en een lekkere lunch in het Koetshuis - zeg maar de kantine van de vaste werkers - is hulde gebracht aan hun inzet! Hun motivatie was zo groot dat een aantal daarna nog heeft doorgewerkt tot ver in de middag.
Dat hun werk wordt gewaardeerd kan niet vaak genoeg worden gezegd.

NL Doet wordt georganiseerd door het Oranje Fonds. Dat is een onafhankelijk fonds dat geld krijgt van de Nationale Postcode Loterij, van De Nederlandse Loterij en uit giften en legaten. Het Fonds werkt samen met andere partijen zoals particulieren, overheden en het bedrijfsleven en investeert in de sociale kant van de samenleving. Op Te Werve is dat op zaterdag 16 maart weer uitstekend gelukt!


donderdag 21 maart 2019


Vrijwilligers..... een heel apart soort mensen

Te Werve is al zeker twee eeuwen een "buiten": een aangename plek om te wonen. Het hele jaar of een deel ervan. Wat het nooit was: een terrein waaraan goed te verdienen viel. Vroegere eigenaren hadden dan ook inkomsten uit werkzaamheden elders. Ze waren betrokken bij het landsbestuur in het nabijgelegen Den Haag. Of ze kochten land bij om te verpachten. Begin twintigste eeuw verdiende eigenaar Abel Labouchere zijn geld als directeur van een fabriek voor Delfts Blauw. Om extra inkomsten te verkrijgen kocht hij landerijen aan om te verpachten en verkocht hij grote partijen zand. Zo is de Put ontstaan. Bij de Shell kwam het geld voor Te Werve natuurlijk uit de olie.

Tijden veranderen
In de huidige situatie zijn de gebouwen te exploiteren door ze te verhuren voor conferenties, huwelijksfeesten en dergelijke. Dan nog blijft 25 hectare groen als grote kostenpost over. Dát gat wordt opgevuld door de vrijwilligers en door het Rijk. Voor rijksmonumenten (Te Werve kent er niet minder dan tien) is regelmatig subsidie beschikbaar. Geld dat wordt gebruikt voor restauratie van bijvoorbeeld de Poortbrug, de Oranjerie en groot onderhoud van het terrein. Al het andere gebeurt door vrijwilligers. En dat "andere" is niet gering: toenmalig eigenaar baron Van Pallandt had niet minder dan 12 man in vaste dienst, alleen al voor het park en de tuinen!
Onze coördinator Kees Kort leidt een team van tientallen vrijwilligers: mensen uit de omgeving die de natuur en het cultuurhistorisch landschap koesteren en deze unieke prachtige groene oase midden in het stedelijk gebied in stand én in ere houden. Sommigen werken een dagdeel per maand, anderen twee dagdelen per week. En alles wat daar tussen zit. Er zijn er die specifieke klussen uitvoeren, zoals het grote zaagwerk van woudreuzen of juist het fijne handwerk in de bostuin. Anderen kun je nu eens hier en morgen weer dáár op het terrein vinden. De één is onlangs de dertig gepasseerd, de ander is nét even een halve eeuw ouder. Er loopt een goudsmid rond, maar ook een gepromoveerd geoloog die alles weet van olieboringen aan de andere kant van de wereld. De wiskundige werkt met de man die tientallen jaren lang als directeur in zijn fabriek de mooiste houten deuren en ramen maakte. De ervaren ijzervlechter staat naast de HTM-er. Kortom: kwaliteit genoeg voor een hele wereldregering, maar nu even druk bezig met ons eigen Te Werve.

Zonder koffie geen begin
Elke dag begint met een kop koffie of thee en afspraken over het werk. Na afloop van het zagen en schoffelen nemen we de resultaten door. Als we tijd over hebben bedenken we nog oplossingen voor de problemen in de economie, op de huizenmarkt, in het onderwijs, met het klimaat, de inflatie, de internationale handel en wat ons nog meer te binnen schiet. Kortom: nog nooit is een vrijwilliger naar huis gegaan zonder brede glimlach op zijn gezicht.....



MvL 10-3-2019