TE WERVE, WITTE BRUID
Heel ingetogen
onder haar witte kleed
ligt zij daar
haast onbewogen
de stilte is neergedaald
onder heel veel zachte vlokken
buigen haar takken
als serene winter-lokken
vol verwondering en traag
waart zij hier rond
geluid van stappen
in een witte zachte laag
sneeuw op haar gelaat
kon dit maar altijd blijven
en als zij toch tevoorschijn komt
uit deze onverstoorde staat
vraag ik haar hand
nieuwe start en nieuw begin
het zal voelen als herboren
na dit magisch witte land
Geen opmerkingen:
Een reactie posten